Mijn kinderen erven grondstoffen

Ik ben zelfstandig ondernemer in een circulaire economie; designer en maker / producent. Mijn onderneming is een familiebedrijf en dan is het ook de vraag wat je je kinderen nalaat.

Hierover heb ik de afgelopen tijd over nagedacht. Je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen vertelde mijn vader me vroeger. Bij menig familiebedrijf speelt de vraag of je kinderen je bedrijf wel over willen nemen en of je spaargeld, opgebouwd via je bedrijf, voldoende is voor je ‘oude dag’. 

De Nederlandse pensioenleeftijd geldt hoofdzakelijk voor mensen in loondienst; veel zelfstandig ondernemers werken zolang hun gezondheid dat toelaat. Kunstenaars, designers, schrijvers, acteurs en zo veel meer zijn hiervan een goed voorbeeld. Doorgaan na je 67e is geen plicht maar een groot goed omdat ook een deel van je sociale netwerk in je werkomgeving zit. Zo ook in mijn geval en dat maakt het wellicht wat makkelijker. 

Ik heb enkele jaren geleden een redesign van Lego ontworpen, BB Bricks. Niet voor kinderen maar voor volwassenen. Het is een duurzame, modulaire bouwsteen ter grootte van een baksteen om interieurs en exterieurs van te maken die van vorm en functie moeten kunnen veranderen. Geen lijm en specie maar gewoon stapelen naar wens en zonodig in combinatie met panelen. BB Bricks worden gemaakt van nieuwe- en van recycle plastics. Saillant detail is dat alle accessoires niet door mij maar door 3D printers worden gemaakt. Klanten kunnen 3D producttekeningen gratis downloaden en in hun eigen omgeving (laten) uitprinten. De meeste 3D printers werken met bioplastics, een composteerbare grondstof. Heb je het accessoire niet meer nodig kan je het verkopen, weggeven of in de groene kliko doen, dan wordt het compost.

De BB Bricks worden verkocht via een webshop in de hoop dat onze klanten de bouwstenen, net als Lego, nooit meer weggooien. Maar laten we eerlijk zijn, in de zakelijke markt zijn er meerdere personen die beslissen over inrichtingsproducten en de ervaring leert dat er dan toch veel spullen zijn die uiteindelijk in een goedbedoelde kliko belanden. Een BB Brick heeft echter een eindeloze levensduur en dan is dat doodzonde. 

In een circulaire of kringloopeconomie is het mogelijk dat de maakindustrie eigenaar blijft van het product om op een gegeven moment het product weer terug te krijgen. Een goed voorbeeld is het spijkerbroekenmerk MudJeans dat ik jaren geleden mocht inspireren om hun producten (jeans van biologische katoen) op de markt te brengen met een statiegeld of leasesysteem.

Dat bracht me op het idee om dat ook met onze BB Bricks te doen; enerzijds om de kringloop gesloten te houden en anderzijds zie ik een mogelijkheid om producten en grondstoffen te sparen in plaats van een bankrekening. Grondstoffen stijgen tenslotte in waarde; geld op dit moment niet.

MVO Nederland was mijn eerste klant die gebruik wilde maken van mijn aanbod om 1-malig een gebruiksfee te betalen voor het gebruik van mijn producten. Het gaat hier over BB Bricks in de vorm van een desktop oplaadpunt 230 volt voor werkplek-apparaten. Omdat de klant en ik niet weten hoe lang de gebruikstermijn zal zijn, hebben we afgesproken dat na het einde van de gebruiksduur de producten weer retour afzender gaan. Ik blijf daarmee eigenaar en verantwoordelijk voor deze producten, lees grondstoffen. Er ontstaat een grondstoffenbank die geactiveerd blijft in ons bedrijf.

Er zal een moment komen dat mijn leven eindigt en dan erven mijn kinderen een bedrijf met een grondstoffenbank. Dat is nieuw. Mijn kinderen (de generatie Z) zijn enthousiast over deze vorm van nalatenschap maar dit zal menig fiscalist nog wat breinbrekers opleveren. In de clausule is ook opgenomen dat als het bedrijf om een of andere reden niet meer bestaat de retourproducten in een daarvoor op te richten entiteit terechtkomen welke beheert wordt door mijn kroost.

Oirschot, juni 2017

Bas Luiting

Bas LuitingAuthor

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *